Post Tagged ‘Paulus’

John Mayer zingt: “Love ain’t a thing, love is a verb”. Liefde is niet een ding. Je kunt liefde niet beetpakken. Liefde is een werkwoord.

Het liedje klinkt dichtbij, alsof hij het in je oor fluistert. Goed gedaan, John! Want er is veel dat je van een afstand kunt bekijken. Je kunt van een afstand kijken naar wat je eet, naar apparaten, naar mensen en zelfs naar God. Van een afstand kun je daar dan afstandelijke dingen over zeggen. Dat het eten gezond is of niet, bijvoorbeeld. Of dat je die ene telefoon beter vindt dan de andere. Of dat God bestaat of niet.

Maar liefde is een werkwoord, en dat komt dus dichtbij. Als je kunt ook met liefde omgaan met eten, met apparaten, met mensen of met God. Dan gebeurt er iets anders. Dan kom je niet met algemene uitspraken. Dan vertel je hoe je genoten hebt van eten, of wat er voor bijzonders aan is. Dan ga je voorzichtig om met je telefoon, en behandel je die met respect, en zorg je aan het einde van het functioneren voor recycling. En als je met liefde omgaat met God, dan volsta je niet met “bestaat” of “bestaat niet”. Dan is het eerder: “ik zoek”, of “ik ben blij”, of “ik ben teleurgesteld”.

Liefde is een werkwoord. Dat is waar. Als je met liefde in het leven staat, dan gebeurt er iets, met jou, en met alles waarmee je in aanraking komt. Dan is er geen eindconclusie van een afstand. Nee, dan is er beweging en toekomst.

Waarom zou je dat doen? Waarom is er liefde? Volgens iemand in de bijbel krijg je liefde. Je hoeft het niet te bedenken. Het wordt je gegeven. De vraag is alleen of je dat oppakt. Maak je van liefde een werkwoord? Als je dat doet, dan volgt de rest vanzelf. Eén van de eerste christenen zei: “Ons kennen schiet te kort. Maar straks zal ik volledig kennen zoals ik zelf gekend ben. Ons resten dan geloof, hoop en liefde. Maar de grootste daarvan is de liefde.”

Kerken moeten missionair zijn, vinden veel kerken en instanties. Daar is wel wat voor te zeggen, maar het is lang niet zo geweest. Op dit moment wordt er van kerken verwacht dat ze doen aan contact, PR, uitstraling, communicatie met de buitenwereld. Prima zaak natuurlijk. Want zonder dat is het al gauw wat duf en stoffig. Maar het is lang anders geweest.

Zendingsgenootschappen en zendingsordes hebben het grote zendingswerk gedaan. Wereldwijd. En in Utrecht bijvoorbeeld had je in de vorige eeuw de Stadszending. Dat was een uitgebreid netwerk van evangelisten, inloophuizen, activiteiten voor contact over geloof. Dat gebeurde allemaal buiten de kerk. Heel bewust. Het doel van de stadszending was om niet-christenen én de kerken tot geloof te brengen. Op een gegeven moment werd de financiering en de structuur van de Stadzending wat wankel. Maar men heeft zich tot het uiterste verzet tegen opname in de kerkelijke structuur. Men wist dat het missioniaire elan zou verschrompelen als men onderdeel van de kerk zou worden. En zo is het gegaan. In het voortreffelijke “80 jaar stadszending te Utrecht” van G.Siebert en J.Zeilstra wordt hierover verteld.

Moeten kerken nu missionair zijn? Er zit een vreemde knoop in die gedachte, immers, hoe kun je missionair zijn en tegelijk zelf al je structuur en aanpak klaar hebben liggen? Hebben de mensen die je bereikt daar dan zelf geen stem in? Paulus deed dat beslist anders. Hij scrheef een brief aan de mensen in Rome. in die brief vroeg hij niet of zij even missionair wilden gaan doen. Nee, hij vroeg of ze hem wilden steunen om door te reizen naar Spanje. Hij vertelde, waar hij maar kwam, over geloof. De gemeenten die daaruit ontstonden vonden zelf uit in welke structuur en aanpak ze verder gingen.

Die oude tijden herleven met Social Media. Eén van de effecten van oprukkend Social Media gebruik is dat vaste structuren en centrale leiding onderuit gaan. Ervoor in de plaats komt een diffuus soort lidmaatschap, dat meer een netwerk karakter heeft, dan een vaste organisatie. Klanten, leveranciers, leidingegevenden, passanten en meewerkers staan communicatief op hetzelfde niveau. Als je als kerk werkelijk social media integreert dan vindt missionair werk plaats door wie dat maar oppakt, maar niet door de organisatie of het instituut. Want persoonlijke stijl, authenticiteit, doorzichtigheid van aanpak, en helderheid van boodschap en bedoelingen  kenmerken de communicatie via Social Media. Het instituut doet een stap terug. De gedrevenheid van personen doet een staop naar voren. Kerken kunnen zo haarden van missionair verzet zijn tegen secularisatie zijn, maar geen missionaire instituten als zodanig.

Welkom Facebook, voor een nieuw hoofdstuk in de zendingsgeschiedenis.